De wereld van Peter Stuyvesant

In mijn "levensverhaal" en ook heel veel uitzonderlijke momenten beschrijf ik hoe het allemaal is ontstaan en vooral hoe is het gegaan.

simple site maker
Het klinkt als een spannend jongensboek, of beter gezegd een avonturen verhaal.
Tegenwoordig kan je niet meer spreken van jongensboek. Maar toch …
Als jongen keek ik regelmatig naar boven en staarde ik de lucht af in de Belgische Kempen naar Starfighters (F-104) die sporadisch met een “afterburn” over onze tuin scheerde.
We woonde niet ver van Hasselt waar toen nog de Royal Belgium Air Force was gelegerd.
Dan gaat het bloed kruipen en uiteindelijk wordt het min of meer een rode draad in mijn leven.
En dan niet volgens het vanzelfsprekend lijntje ….

Als kind van een expat in België. In de jaren ’60 was het echt buitenland. Met een Bijzondere Vreemdelingen paspoort (Diplomaten pas) namens de E.G.K.S. (Europese Gemeenschap van Kolen en Staal – voorloper van de E.E.G.) bezochten we middels een schoolreis Kaatsheuvel, De Efteling.  Een lange trip in mijn geheugen. Na 10 minuten waren ze mij in het park al kwijt en dat gaf een grote beroering binnen de schoolleiding. Het is mij nog steeds ontgaan hoe dat gekomen is.

Niet dat ik alles zelf wilde ontdekken. Maar, het waren de eerste tekenen.
Dan lees ik in de afgelopen jaren over pestgedrag van kinderen op de lagere school.
Niets herken ik daarvan. Ik ben zeer Spartaans opgevoed op het Koninklijk Atheneum te Mol.
Niks pestgedrag, het was elke dag beuken. Ik was een vreemdeling met een Nederlandse spraak. Een wellicht qua postuur een klein mannetje, maar ik liep niet weg en zocht vaak de confrontatie op.
Een tweede confrontatie voor de Belgen was ook dat die vreemde Nederlander, de kaaskop, de scores binnen haalde. Rapportcijfers werden op basis van procenten bepaald. En het eerste jaar had ik ruim 99% behaald, dus bijna de maximale score. In het Belgisch systeem was je dan het “bieke” (de beste) van de klas en het eerste jaar had ik ook nog het record van de school binnengehaald en ook de beste van de school.
Eigenlijk zaken waar ik eigenlijk niet op zat te wachten … Achter het gordijn opstellen en dan ging ie open … in the spotlights van alle ouders van de school en dan als eerste naar voren lopen om de talrijke boeken in ontvangst te nemen als “prijswinnaar”. De blikken van de ouders naar elkaar heb ik toen niet opgemerkt. 
Ik vraag mij ook af of het mij tot vreugde heeft gestemd ….


Vervolg binnen enkele dagen ...