De wereld van Peter Stuyvesant

In mijn "levensverhaal" en ook heel veel uitzonderlijke momenten beschrijf ik hoe het allemaal is ontstaan en vooral hoe is het gegaan.

free amp templates

België

Het klinkt als een spannend jongensboek, of beter gezegd een avonturen verhaal.

Tegenwoordig kan je niet meer spreken van jongensboek. Maar toch …
Als jongen keek ik regelmatig naar boven en staarde ik de lucht af in de Belgische Kempen naar Starfighters (F-104) die sporadisch met een “afterburn” over onze tuin scheerde.
We woonde niet ver van Hasselt waar toen nog de Royal Belgium Air Force was gelegerd.
Dan gaat het bloed kruipen en uiteindelijk wordt het min of meer een rode draad in mijn leven.
En dan niet volgens het vanzelfsprekend lijntje ….

Als kind van een expat in België. In de jaren ’60 was het echt buitenland. Met een Bijzondere Vreemdelingen paspoort (Diplomaten pas) namens de E.G.K.S. (Europese Gemeenschap van Kolen en Staal – voorloper van de E.E.G.) bezochten we middels een schoolreis Kaatsheuvel, De Efteling.  Een lange trip in mijn geheugen. Na 10 minuten waren ze mij in het park al kwijt en dat gaf een grote beroering binnen de schoolleiding. Het is mij nog steeds ontgaan hoe dat gekomen is.

Niet dat ik alles zelf wilde ontdekken. Maar, het waren de eerste tekenen.
Dan lees ik in de afgelopen jaren over pestgedrag van kinderen op de lagere school.
Niets herken ik daarvan. Ik ben zeer Spartaans opgevoed op het Koninklijk Atheneum te Mol.
Niks pestgedrag, het was elke dag beuken. Ik was een vreemdeling met een Nederlandse spraak. Een wellicht qua postuur een klein mannetje, maar ik liep niet weg en zocht vaak de confrontatie op.
Een tweede confrontatie voor de Belgen was ook dat die vreemde Nederlander, de kaaskop, de scores binnen haalde. Rapportcijfers werden op basis van procenten bepaald. En het eerste jaar had ik ruim 99% behaald, dus bijna de maximale score. In het Belgisch systeem was je dan het “bieke” (de beste) van de klas en het eerste jaar had ik ook nog het record van de school binnengehaald en ook de beste van de school.
Eigenlijk zaken waar ik eigenlijk niet op zat te wachten … Achter het gordijn opstellen en dan ging ie open … in the spotlights van alle ouders van de school en dan als eerste naar voren lopen om de talrijke boeken in ontvangst te nemen als “prijswinnaar”. De blikken van de ouders naar elkaar heb ik toen niet opgemerkt. 
Ik vraag mij ook af of het mij tot vreugde heeft gestemd ….



Ford Cortina

De Kempen


Met de Ford Cortina op pad. In 1967 was het nog een unicum om een auto in je bezit te hebben. Met ouders als expat en waarschijnlijk was het belastingregime iets anders dan voor de Belgische inwoners. Het was de gewoonte om in het weekend op pad te gaan met de auto en veelal in het Belgische land. 

Als achtjarige ben ik een keer in het weekend meegesmokkeld naar het “werk” van mijn vader. Eurochemic, een opwerkingsfabriek om gebruikte kernbrandstof te behandelen en nieuwe kernbrandstof te maken. Weggedoken op de achterbank passeren we de portierlounge. In de fabriek – of eigenlijk de experimentele kerncentrale – trek ik beschermende kleding aan, bestaande uit een wit pak en schoeisel. Het is indrukwekkend. Het grote bassin met kernstaven is mij altijd bij gebleven, maar ook in de ruimtes waar de Geigerteller op hol sloeg …

Ik loop in een grote lange ruimte en aan de wanden vele meters, indicatie lampjes en klokjes. Het beeld dat we kennen van een controlecentrum van een kerncentrale. Jaren later vraag je je af, hoe het gelukkig allemaal goed is afgelopen in de pionierstijd van het verrijken van uranium.

Het was prachtig wonen in de Kempen. Bossen, duinen, meren en strand. Het was voor de “Ollanders” ook al een geliefd oord. Ik heb er weinig van meegekregen, ondanks ik een Kaaskop was. Zilverstrand en Zilvermeer waren de topics op nog geen 10 kilometer van ons huis.

De Belgische jaren gaan door en zo rol van je het ene naar het andere schooljaar in. Nog steeds het “bieke” van de klas en schuif je door naar de Middenschool. Was toentertijd de experimentele Brugklas met de “Spartaanse” richtlijnen en regels in een nieuw jasje.

Nadat de leraar mij aanspreekt, sta ik stijf in het gelid naast de schoolbank. Mijn klasgenoten zullen waarschijnlijk met grote verbazing het tafereel hebben aanschouwd. We zijn terug in Nederland en ik ben geplaatst in een tweede klas voorbestemd voor de LTS van een openbare middelbare school. Het werd geen Argentinië, maar terug naar de Nederlandse bodem.

De geschiedenis herhaalt zich. Als vreemdeling in zo’n klas geldt een pikorde en dat wordt natuurlijk dagelijks beproefd. Alleen de “Ollanders” vergissen zich in de ervaren en getrainde vechtmachine die zijn plaats al had bewezen in België. Het wordt een jaar van “dollen” en waarbij mijn ouders vele malen verzocht zijn bij de conrector te melden voor het gedrag van zijn zoon …

Mijn geestdrift, begeestering en vooral niet opgeven … zat er toen al in.


Wordt vervolgd ...